Największą sztuką jest jednak ta, która zwie się Miłość… Wiara i nadzieją są jej mniejszymi siostrami. To Miłość tworzy niezwykłe dzieła, życie wznieca nawet z popiołów, a   najpierw człowieczeństwo ubiera tak niezwykle, iż jest ono jak płonący kryształ z kwiatami Zachwytu…  nad życiem, człowiekiem, naturą...

Wielki Dar to tak miłować, Wielki Talent… Wielu o to się modli nawet, aby w sobie umieć, móc i chcieć budować taką świątynię… walcząc z pustką duchową, prozaiczną codziennością wpisaną nicością w duszy… na poziomie zaspokajania potrzeb elementarnych. Ileż pogardy dla siebie samego trzeba wówczas w sobie zagłuszyć, aby doznawać samouspokojenia, które jest wówczas z nieprawdy... To często los leniwych, niewrażliwych, niezdolnych do przyjmowania i dawania miłości… egoistów, brnących w samooszustwo i skorych do autodestrukcji i do  podobnych postaw wobec innych… Ludzi niekiedy zranionych, upokorzonych, samotnych...  przyjmujących lichą papkę…  zamiast wielkiej biesiady – ku rozkwitowi w pełni… Lichą papkę, bo taką ich karmią bliźni? SP